"Şu anın geçmiş olmasını bekle. Ne denli mutluyduk anlayacaksın"
Hayır, hayır bu kez mutluluğumu farketmek için her şeyin geçmişte kalmasını beklemiycem, tam tersine geçmişimi de önüme katıp, mutlulukları mutsuzlukları, ayrılıkları kavuşmaları, küslükleri barışmaları, heyecanları durgunlukları, beni ben yapan ne varsa hepsini önüme katıp, sevip, sarıp sarmalayıp devam edicem şimdi yoluma..
Daha sakinim artık nasılsa, yeşil ışıkta kalkmasa da öndeki araba basmıyorum kornaya - belki aşık, belki kırgın, belki yorgun-, biri koşarken çarpsa, ayağıma bassa söylenmiyorum arkasından -belki mutlu, belki telaşlı, belki öfkeli-.. Ben ise herkesten birazım, kızamam, zaten kızmazsam kimseye dünya da bana kızmaz, küsmez, biliyorum :)
Alışkanlıklarımdan ve öğrendiklerimden asla vazgeçemem sanıyodum, her yeni oluşumu özümseyebiliyomuşuz meğer zamanla.. Sanki hiç olmamış, sanki hiç görmemiş, sanki hiç duymamış gibi yaşamaya devam edip yeni alışkanlıklar edinebiliyomuşuz, belki zamanla vazgeçmek ve yerine yenilerini özümsemek üzere..
Esrik bir havayla devam etmek istiyorum bu aralar hayata, biraz yukardan, hep bahar havasında.. Belki de giriştiklerimin sonunu önceden hesaplama yeteneğimin ne kadar yoksun olduğunu farketmemdendir bu istek.. Böylece hep bir mazeretim olur kendime karşı.. Çünkü anladım ki benim hesabım kendimle, kimseye küsmüşlüğüm, kimseden gitmişliğim olmadı hiç, hep kendime küstüm, kendimden gittim, hani kendim ettim kendim buldum misali:) Şimdi hesap kitap yapmadan uyanmanın hafifliğini hissetmeye meyyal devam ediyorum günlerime.. Hesapsız anlarda oynatıyorum iplerimi..
Unutma bahçeme ekmiyorum artık hiçbir şey, unutarak mutlu olamaz ki insan.. Hep derim ya bir koku, bir şarkı, bir söz unuttuğunuzu sandığınız anları öyle zamansız çıkartır ki ortaya, sarsılırsınız.. Ben ise bu korkulardan uzağım şimdi, çünkü "ben sen kokuyorum" artık..
:)
B.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder