kokuyla çok alakalı diil aslında. Acıtan şeylere dair tasarrufumuzla alakalı. Mutluluk uçucudur, soyuttur, seni sarmalamaz, içinde, karnında olup biter. o yüzden geldiği vakit uçurur seni havalara ama gittiği vakit izi çabucak silinir. mutlu olduğu günleri unutamayan kimseyi tanımadım ben! ne tuhaf! mutluluk öyle değil öte taraftan. Somuttur, katıdır mutsuzluk ve acı. O seni içine alır, seni sarmalar, elini uzatsan dokunursun kassan. İşbu hal yüzünden, mutluluklar çabuk unutulur, mutsuzluklar zor. onu hatırlatan her şey daha derinlere kök salar hafızanda. Hem mutlu bir günle hem acılı bir günle kodlanmış bi kokuyu duyduğunda hop acıyı hatırlarsın önce. arsızdır acı, mutsuzluk, memnunsuzluk; bastırır ötekini. İşte bu yüzden. Acının baskın tadı, dokusu yüzünden koku hafızası genelde acıtır. Lakin tersini kodlamak mümkün değil midir, bittabi mümkündür. başlamıyım şimdi yine kişisel gelişimci gibi. it's up to u my friend:)
Hmm ben de şöyle düşündüm yazdıklarını okurken, duyduğun koku sana geçmişte yaşadığın bir mutluluğu hatırlatıyorsa, ve o günler geride kalmış ve bir daha tekrarı yaşanmiycaksa o zaman da acıtmaz mı canını? Sanki geride kalmış bir mutluluk, devam etmekte olan mutsuzluktan bile daha acıtıcı olabilir gibi..Bir de o kokuyu duyduğunda birden 5 duyun birden devreye girer ya o daha da acıtır.. Sesini duyarsın, tenin ürperir, gözünün önünden o anlar geçer.. O yüzden şimdi kokulara daha duyarsız kalmayı deniyorum, hafızama çok almamayı.. Bir gün giderse üstüme sinen kokular, canım acımasın yine diye..
olmaz, cık! dışarda bırakma kokuları, beş duyunun her biri ayrı yaşamsal, ayrı manalandırıcı. Bi yerde okumuştum, hatırlamıorum şimdi: "koku, varlığını buruna borçludur, kokan şeylere değil."
Keşke acıtan kişi, hafızaya kaydettiklerini de alıp götürebilse beraberinde..
Sn.Kalliope, diğer duyularımı korumak adına kokulardan korunmak istemiş olabilirim diye düşünüyorum, kaldı ki bu bilinçli bir eylem dahi olmayabilir.. "Bu kadar bişi aslında" olan bir koku diğer duyularımı hırpalamasın diye..
Ama haklısın bir yerde, o kadar içine çekmişse burnum kokuyu, sonradan da çeksin cezasını o vakit:)
kokuyla çok alakalı diil aslında. Acıtan şeylere dair tasarrufumuzla alakalı. Mutluluk uçucudur, soyuttur, seni sarmalamaz, içinde, karnında olup biter. o yüzden geldiği vakit uçurur seni havalara ama gittiği vakit izi çabucak silinir. mutlu olduğu günleri unutamayan kimseyi tanımadım ben! ne tuhaf! mutluluk öyle değil öte taraftan. Somuttur, katıdır mutsuzluk ve acı. O seni içine alır, seni sarmalar, elini uzatsan dokunursun kassan. İşbu hal yüzünden, mutluluklar çabuk unutulur, mutsuzluklar zor. onu hatırlatan her şey daha derinlere kök salar hafızanda. Hem mutlu bir günle hem acılı bir günle kodlanmış bi kokuyu duyduğunda hop acıyı hatırlarsın önce. arsızdır acı, mutsuzluk, memnunsuzluk; bastırır ötekini. İşte bu yüzden. Acının baskın tadı, dokusu yüzünden koku hafızası genelde acıtır. Lakin tersini kodlamak mümkün değil midir, bittabi mümkündür. başlamıyım şimdi yine kişisel gelişimci gibi. it's up to u my friend:)
YanıtlaSilHmm ben de şöyle düşündüm yazdıklarını okurken, duyduğun koku sana geçmişte yaşadığın bir mutluluğu hatırlatıyorsa, ve o günler geride kalmış ve bir daha tekrarı yaşanmiycaksa o zaman da acıtmaz mı canını? Sanki geride kalmış bir mutluluk, devam etmekte olan mutsuzluktan bile daha acıtıcı olabilir gibi..Bir de o kokuyu duyduğunda birden 5 duyun birden devreye girer ya o daha da acıtır.. Sesini duyarsın, tenin ürperir, gözünün önünden o anlar geçer.. O yüzden şimdi kokulara daha duyarsız kalmayı deniyorum, hafızama çok almamayı.. Bir gün giderse üstüme sinen kokular, canım acımasın yine diye..
YanıtlaSilolmaz, cık!
YanıtlaSildışarda bırakma kokuları, beş duyunun her biri ayrı yaşamsal, ayrı manalandırıcı. Bi yerde okumuştum, hatırlamıorum şimdi: "koku, varlığını buruna borçludur, kokan şeylere değil."
bu kadar bişi aslında... nie mahrum olasın ki...
Keşke acıtan kişi, hafızaya kaydettiklerini de alıp götürebilse beraberinde..
YanıtlaSilSn.Kalliope, diğer duyularımı korumak adına kokulardan korunmak istemiş olabilirim diye düşünüyorum, kaldı ki bu bilinçli bir eylem dahi olmayabilir.. "Bu kadar bişi aslında" olan bir koku diğer duyularımı hırpalamasın diye..
Ama haklısın bir yerde, o kadar içine çekmişse burnum kokuyu, sonradan da çeksin cezasını o vakit:)